Tam olarak altı aylığım bu fotoğrafta. Dev çınarım, babamın kucağında. Yıllar geçti, büyüdüm herkes gibi, sen gibi. Elde olsa büyür müydüm? Kocaman bir soru işareti. O çocuk ruhu koruyup kollamaya gayret ettim daima. Duygularımı sevdim hep. Sevincimi, hüznümü, öfkemi. Ve tutkularımı, inadımı, heyecanlarımı daima sevdim. Sabrettiklerimi ve vazgeçtiklerimi düşündüğümde beni, bugünkü ben yapanın onlar olduğunu farkediyorum. Doğaya kulak vermekten hiç vazgeçmedim. Edebiyata, bilhassa şiirlere meftunum. Evladıma, henüz doğmamış torunuma bir iz düşümü olsun istiyorum bu satırlar. Gördüklerime, okuduklarıma, doğaya, sanata, edebiyata, insanı insan yapan her nevi duyguya dair yazıyorum. Hepi topu bu.