Kategori: İnsan’a Dair
-
ŞİMDİ
Yaşama, hüzne, mutluluğa, gurura, inata, ertelenmişliklere, atâlete, hüsrana, yenilgilere, kayıplara ve zaferlere dair ne çok birikmiş cümleler var. Yaşam bir mücadele mi? Akışına bırakıp teslim olmak mı ? Satırlar boyu çoğaltılabilecek o kadar çok soru var ki. Neydi bizim hayattan alıp veremediğimiz? Yorgun düşen biz miydik , ruhlarımız mı, zaman…
-
Hayatın Abaküsü
47 yaşımın ilk ayını doldurmak üzere olduğum şu günlerde düşüverdi aklıma ‘Sayılar’. Neydi bu sayılardaki tılsım? Var mıydı gerçekte böyle bir etki? Her söze, fotoğrafa, anıya, insana yüklediğimiz anlamların ardındaki o ev sahibi sayılar, birer sayı olmanın dışında gerçekte ne ifade ediyor bizler için? Bu yüzdendir ki tıpkı şu an…
-
O günü bekliyorum umutla
Kaldırdım az önce başımı yeni doğan günün yüzüne. Baktım, baktım, baktım. Gök maviydi hâlâ, bulut nemli. Ağlama sakın, dedim. Sakın ağlama ! Ne baharlar geçti, ne baharlar gelecek elbet. Umuda gülümse, dedim herşeye rağmen. İndirdim başımı hizasına, çevirdim sağıma soluma. Baktım, yalnız değilim. Bir gamze kondu yüzüme. Açtım avucumu yeniden…
-
Emek ve Şiar
Önce kusurlarımın sonra övünçlerimin yamacında gezindim bir vakit. Oturdum, düşündüm, düşündüm. “Hatalarım nerede ve neden diye ? Neleri yanlış yaptım, neleri göremedim, farkedemedim ?” Düşündüm , düşündüm. “Neleri iyi yaptım, nasıl iyi yaptım ? Daha farklı yapabilir miydim ? Nelerden pişmanım ? ” diye. Sonra aklıma düştü şu cümle, dedim…
-
Umurunu Umutsamak
Bazen beklemek yorar insanı. Öyle böyle yorulmak değil hani. Çünkü o beklemek, o kadar çok şeyin ardından, Avucunda kalan tek taş olmuştur Çok şey göze almış, çok gayret göstermiştir aslında Göstermiştir de, Kıymet görecek midir bilinmez Bazen yorar insanı çok beklemek Hani yıldızlar anlaşır bazen Buluşur ortada birleşince koskocaman bir…
-
Bu teşekkür, vedalaştıklarıma
Bu teşekkür vedalaştıklarıma. Çok hata yaptım geçmişte. Çok düştüm, çok kanattım bedenimi, ruhumu. Üstüm başım çamur, kalbim yaralar içinde kaldı kahkahalara varana dek.
