Umurunu Umutsamak

Umurunu Umutsamak

Bazen beklemek yorar insanı.

Öyle böyle yorulmak değil hani.

Çünkü o beklemek, o kadar çok şeyin ardından,

Avucunda kalan tek taş olmuştur

Çok şey göze almış, çok gayret göstermiştir aslında

Göstermiştir de,

Kıymet görecek midir bilinmez

Bazen yorar insanı çok beklemek

Hani yıldızlar anlaşır bazen

Buluşur ortada birleşince koskocaman bir ışık huzmesi doğar yüreğine güneş misali

İnsan bazen söylediklerinde gizlidir

İyi ki dersin de sonu üç noktayla nihayetlenmiş bir “İyi ki”

Öyle bir an gelir ki

Beklemek kalmıştır elinde avucunda

Buluşma saatini bekleyen

Körpe aşıklar gibi.

Sonu üç noktaya gebe,

Natamam bir cümlenin

Gizli öznesiydin sen.

En çok,

Yüklemindeki o bilinmez vurguya sığındım ben.

Öyle bir cümleyle gel ki, razıyım

O vakit yüreğim dursun.

Adını; umurunu umutsamak koydum.

Gökşen Bozkoyunlu

Bu teşekkür, vedalaştıklarıma

Çok hata yaptım geçmişte.

Çok düştüm, çok kanattım bedenimi, ruhumu.

Üstüm başım çamur, kalbim yaralar içinde kaldı kahkahalara varana dek.

Öyle bir gök gürültüsü yaşadım ki beride, şimdilerde yedi cihan birleşse deviremez içimde büyüttüklerimi.

İyi niyetimi suistimal edenlerin hepsini süpürdüm yolumdan.

Öyle büyük hafiflik ve arınma ki anlatamam.

Sahte gülüşlerin olmadığı, samimiyetsiz samimiyetlerin fezaya savrulduğu bir dünya yarattım beride.

Sesim sana ulaşmıyorsa, kalbim sana değmiyorsa bil ki senden sebeptir,

Çoktan vedalaşmışız demektir.

Teşekkür ederim benden eksilterek bana kattıkların için.

Güzellikler büyütmenin enerjisini sevdim daima

Ruhuma iyi gelene iyi geldim.

Yer açtım güzelliklere, yine yeniden insana.

Çokça kaybettim sevdiklerimi, ellerimle toprağa koydum bedenlerini.

Özlemlerini büyüttüm,

Büyüttükçe bazen göz yaşı, bazen dalgın bir çift göz, bazen sessiz bir çığlık oldu içimde.

Geçen her sene , içimdeki çocuğu büyütüyorum.

Hiç büyümeyen o çocuk tuttu elimden benim, aldık rüzgârı ardımıza dört nala koşuyoruz.

velhasıl,

Teşekkürü borç bilirim bütün iz bırakanlara.

İyi ki vardınız, iyi ki varsınız.

Sevgiyle kalın, farkında kalın.

Gökşen Bozkoyunlu

Sevmeleri Sevmek

Ekmeğin ucunu severim çıtır çıtır.

Tepsideki böreğin köşelerini yanık yanık.

İlla annemin kıymalı makarnası olacak.

Bolonez molonez anlamam ben

Samimi olmayan, sevginin katık edilmemiş halidir o çünkü.

Yoğurdun elde yapılanı makbuldür bana

Gün gibi apakçe parlasın isterim beyazlığı kapağını açtığımda.

Çayın açık olanı geçsin isterim boğazımdan

Demi sohbetindedir çünkü onun.

Çiçeklerin daima şarkı söylediğine inanırım

Doğanın dilsiz melodisini fısıldar her daim kulağıma.

Dalga köpüğünü severim ayaklarıma çarpıp çarpıp kaçan,kumları çekip çekip içine alan

Dikkat çekmeye çalışan afacan bir çocuk gibidir çünkü o dalgalar.

Sonra,

Ağacın yıllanmışını severim.

Vakur duruşunda sakladığı özgüvene yaslarım sırtımı.

İskelenin ucunu severim,

Zihnimin ufkuna yakındır orası.

Ve banklar.

Bankları severim ansızın biri gelir,oturuverir hikâyesiyle yamacına.

Sonu mutlu biten hikâyeleri severim daima

Çünkü bilirim ki sayfalarca aşılmış zorlukların ödülüdür o mutlu son.

Çünkü bilirim ki o hikâyeyi düşleyip kaleme alan o yazar,kimbilir kaç yorgun satırın ardından varabilmiştir o sona.

Şiiri severim delicesine.

Hangi duygular hangi sözcükleri giymiş o mısralarda anlamak isterim

Bilirim ki gayret ister şiir.

Sonra,

Gönlüyle gülümseyen insanları severim

Hayır’ı da Evet’i kadar net olan insanları severim.

Marazlarını kucaklayan insanları kalbimle öpmek isterim.

Velhasıl,

Sevmeleri severim hem de çok.

Gökşen Bozkoyunlu

Yaşam Dediğin

Yaşam dediğin,

Sıcacık güneşin iliklerine kadar ısıtması, beton zeminin incecik aralığından yol bulup güne açan tek ve hür bir papatyadır aslında.

Sabahın kör saatinde ince belli bardaktan içilen çay,

Portakalı, kabuğunun içindeki beyazı kemirebilmek için yemektir yaşam.

Sonra,

Ağlamaktan gözlerin şişmiş haldeyken başını güvenebileceğin bir omuza dayayabilmek,

Adını andığında burnunun direğini sızlatan insanların, yüreğindeki varlığıdır yaşam.

Bir top dondurmanın keyfi içinde kaybolabilmek,

Kilometrelerce yürüyebilmektir yaşam.

Yaşam, yüzünü gökyüzüne çevirip gözlerini kapayıp püfür püfür hayal etmektidir.

Kışın ayazında ocakta kaynayabilmiş bir tencere çorbanın şükrüdür yaşam.

Koca bir kütüphanenin rafları arasında kaybolabilmek,

Minik bir çocuğun içten gülümsemesiyle sıkı sıkıya sarmalamasıdır.

Pastadaki mumlar üflenirken dilenen milyonlarca umut dolu temennidir yaşam.

Bir banka otururken yamacına gelen minik bir tekir kedi,

Parkın ucunda her sabah kuşlara yem veren yaş almış o teyze,

Nefesi ciğerlerine derinden çekip, yavaş yavaş verebilmenin huzurudur yaşam.

Salkım salkım yaşayabilmektir.

Ve yaşam,

Her sabah tanıdığın tanımadığın yeryüzündeki tüm canlılara içten bir günaydın diyebilmektir.

Günaydın Yeryüzü !

Yeni umutlar, günaydın !

Günaydın .

Sevgiyle kalın, farkında kalın.

Gökşen Bozkoyunlu

İLLET

Bir illet sarıverdi önce tüm dünyayı.

Bulaştığı yegâne varlık ; insandı.

Evde kalmak gerekti.

Eksildik çokça bu süreçte. Sarılamadık, kucaklayamadık, kavuşamadık özlediklerimize.

Son vazifemizi dahi yapamadık kayıplarımıza. Nasıl kavrulduk ? Nasıl da yandık hepimiz?

Çok şey farkettik bu dönemde;

Kimimiz kendisiyle tanıştı ilk defa. Kimimiz 4 duvar arasında yıllarını paylaştığı insanları yeniden tanıdı

Ne garip bir gerçek değil mi?

Hüznü de evde kalarak yaşadık, şaşkınlığı da, buruk sevinçleri de.

Ağlamanın nasıl bir meditasyon olduğunu farkettik mesela. Kendimize döndük

Meziyetlerimizi keşfettik ilk defa.

Kimimiz içinde yaşayan ressamı gün yüzüne çıkardı, kimimiz aşçıyı.

Kimimiz kitaplarla dost olmaya başladı, kimimiz ne kadar yaratıcı olabildiğinin farkında vardı ama yazarak, ama çalarak, ama söyleyerek.

Sürekli üreterek.

Bir virüsün sebep olduğu kapanma, içimize yaptığımız en büyük açılım oldu aslında.

Bunu anladık

Önce insanın kendine dönmesinin, kendini tanımasının, kendine değer verdikçe benliğini sevmesinin ve saymasının ne kadar önemli olduğunu anladık.

Sonra bu farkındalıkla yüreklendik ve o hep ertelediğimiz ya ilk ya da son konuşmayı yaptık karşımızdakiyle.

Gözlerinin içine baktığımız yârimize, belki evladımıza, belki annemize, babamıza, kardeşimize, belki dostumuza, belki de minik patili yoldaşımıza.

Gördük ki içimizi yakan konularla yüzleşince, anlatınca, tartışınca, velhasıl iletişim kurunca nasılda serinledi yüreklerimiz. Nasıl da aydınlığa çıktı zihinlerimiz.

Kendimizi dönüştüren yepyeni bir yapılacaklar listesi tuturduk zihinlerimizin duvarına.

Sonra o düşü yaşattık kalbimizde. Büyüttük, büyüdükçe cesaretlendik kendimizden .

Nasıl güzel bir aymışlık hali yaşadık hep birlikte?

Ve an geldi, döndük. Ya penceremizden ya da bahçemizden bize izin verildiği kadar başladık doğayı önce dinlemeye sonra seyretmeye. Seyrettikçe görmek ve bakmak arasındaki o büyük farkı keşfettik.

Başladık ruhumuzu açmaya.

Farkettik ki biz yokken doğa, dünyayı yeniden ele geçirmiş.

Bu belki de en büyük, en renkli, en cıvıl cıvıl istilasıydı doğanın.

Ne güzel ötüyordu değil mi kuşlar? Ne büyük coşkuyla fışkırıyordu çiçekler dallarında. Nehirler dans ediyordu.

Bu güzellikleri kısmen seyredebildiğimiz penceremizden döndük karşımızda duran aynadaki aksimize sorduk açık yüreklilikle.

Biz bugüne dek nasıl bir misafir olmuştuk doğaya ? Bunun yüzleşmesini yaptık kendimizle.

Yer yer kızdık, yer yer utandık, yer yer övündük yaptıklarımızla. Hepimizdeki karşılığı başkaydı.

Ve fakat bir gerçek vardı. Bu memleket, bu topraklar, bu ormanlar, denizler, çiçekler, türlü türlü hayvanlar, şarkı söyleyen kuşlar, ritim tutan dalgalar, pırıl pırıl güneş nasıl da güzellenmişti biz yokken. 

Kendimize dürüst olduk. Ve bu dürüstlük acı bir gülümseme yerleştirdi yüzümüze.

Bize aş veren, nefes veren, yaşama coşkusu veren doğamıza “Biz ne ettik böyle?” dedik.

Sonra o acı gülümseme , bir damla yaşa dönüştü kimimizde, kimimizde sel olup aktı .

Doğanın güzelliği, bize sunduğu çıkarsız bu sevgiyi, nasıl da hoyratça tüketebildik dedik kendimize. Nasıl?

Oysa o , ondan aldığımızı yine sevgi ile geri vermişti bize çoğaltarak.

Bunu anladığımızda ; aynaya dönüp bu defa şunu sorduk

Biz nasıl bir insanız ?

Bunu düşündük.

Bu yüzleşme çok şey öğretti bize. İşte o insanlığı kasıp kavuran illet var ya , kimimizi ne yazık ki  eksiltirken, geride kalanlarımız bütün bu farkındalıkla yüreğini çoğalttı, kendini büyüttü .Doğanın biz yokken kendini çoğaltması gibi.

Bir parçasıydık oysa doğanın, bunu unutmuştuk

Misafiriydik doğanın.

Kendimizi anlamaya başladıkça, doğayı da anlar olduk.

Ne güzel bir öğreti ne acı bir tercübeden geldi öyle değil mi?

Koruduk kendimizi. Sağlığımıza da önem verdik bu süreçte . Dikkat ettik çünkü artık farkındaydık dönüşemeyen gelişemiyordu .

Neleeeer neleeeer öğrenmedik ki?

Birlik olmayı öğrendik birbirimizden uzakta.

Egomuzu kırdık.

Ön yargılarımızı alıp çöpe attık. Doğayı sivriltip yücelten bu illet, kişiliğimize zarar veren tüm fazlalıkları da törpülemişti aslında .

İnsanın insana , insanın doğaya ettiği tüm kötülükleri farkettik.

Sonra dediler ki; iyileşiyoruz.

Evde kalmaya gerek yok artık.

Kendimizi doğanın kollarına atmak istedik hiç vakit kaybetmeden.

Öylesine mutlu, öylesine umutlu.

Kimimiz valizler hazırladık gideceğimiz tatil için, kimimiz piknik sepeti. Doldurduk içlerini allah ne verdiyse.

Aman ha dedik kendi kendimize, yine de tedbiri elden bırakmayalım, dikkatli olalım. Kendimizi düşündük .

Ve o hevesle tam kapıyı çekip doğaya koşarken, birşey unuttuk içeride.

Tam da kapının eşiğinde.

Unuttuğumuzun farkına varamadık bile.

Kayıp bir hafıza koymuştuk aslında biz o valize, o sepete.

Erdemi, vicdanı, emeği , saygıyı ve sevgiyi  bırakıvermiştik o kapının eşiğinde.

Evde kalırken farkına varıp öğrendiğimiz ne varsa bize ait, insan olmaya dair hepsini yapayalnız bırakıvermiştik o kapının eşiğinde.

Öylesine mutluluk sarhoşuyduk ki  gözümüz dönmüştü bir kere.

Sonra?

Bu defa kendi filmimizi ne yazık ki başa sardık

Yeni anılar yaratmaya eski benliğimizle gittik .

Açıldık yaşama belki ama yeni öğretilerimizi o kapının ardına kilitleyip gittik.

Ardımıza bakmayı unutunca, başladık yeniden eksilmeye, eksiltmeye.

Şimdilerde cayır cayır yanarken doğa ve çaresizce izlerken bizler ekranlardan, kimilerimiz birşey hatırladık.

Hafızası geri gelenler, dönüp o kapı eşiğine bıraktığımız öğretileri aklına kalbine yeniden koyup geri döndü doğaya.

Doğa yandıkça yüreklerimiz yandı.

Ateşe siper olduk, ama yardım ederek, ama söndürerek, ama destek vererek, ama maddi ama manevi ne geliyorsa elimizden doğadan aldığımızı doğaya geri vermek üzere bu defa biz ona nefes olmak için bir olduk, güç olduk. Kocaman olduk üfkedik nefesimiz yettiğince, su döktük taşıyabildiğimizce.

İnsandık en nihayetinde yetmedik, yetemedik hepsini dindirmeye.

Teknik donanımlar her yere her ölçekte yetemedi. Çırpındık, sesimizi yüksekttik, çığlık olduk. Her birimiz

söndürebilmek için canhıraş gayretle.

Kurtaramadıklarımıza ağladık, darda kalanlara destek olmaya başladık. Oysa biz öyle güzel büyüttüğümüzü sanmıştık mi insanlığı içimizde, bu doğa cayır cayır yanmazdan önce.

Oysa biz bu doğa yanmazdan önce, ne güzel insanlar olmuştuk .

Doğa yanmazdan önce.

İncinmek

Sevgi ve saygıyı korumanın kilit anahtarlarından biridir ince düşünebilmek.

İncinmek, incelik yokdunluğunun yarattığı hassas bir duygudur. İnsanlar kendilerince yaşarken bile, farkında olmadan başkalarını incitebilirler.

En çok kimler incitir bizi hiç düşündünüz mü?

Değer verdiklerimiz.

İnce bir sızı ile çatlar kalbimizin hassas noktası incindiğinde. İğne başı kadar küçüktür başlangıçta o incinen yer. Küçüklüğünün yarattığı sızı içten içe yürütür o çatlağı.

Küsmeyiz, acı duymayız.

Sızlar içten içe.

Yanık yanık.

Sonra incindikçe yürümeye başlar o çatlak kalbimizin çeperinde.

Gün gelir o sızı, acıya evrilir.

İşte o acıdır ki sevginin yitip gitmesine sebep olan.

O acıdır saygının kıvranarak yok olmasının müsebbibi.

Zarar gördüğümüzde uzaklaşırız sevgiden.

Diğer taraftan acıları bilmek, tecrübe etmiş olmak, başkalarına karşı nazik olmamızı sağlar.

Empati girer devreye.

Biliriz çünkü incindiğimizde ne hissettiğimizi.

Yavaş yavaştır incinmiş bir kalbin yıkımı.

Çok iyi biliriz.

İnsanlar yaklaşımlarında tam da burada ikiye ayrılır;

İncinmişliklerinden incelik yaratanlar,

İncinmişliklerinden nefret doğuranlar.

Siz hangi taraftasınız hiç düşündünüz mü?

İnceliklerin kol gezdiği bir gün olsun.

Sevgiyle kalın, farkında kalın.

Gökşen Bozkoyunlu

YA VARSA?

Ya başındaysak yolun,

Sonuna vardığımızı düşünüyorken

Ya tam da kirazlar açmaya yüz tutmuşken vazgeçtiysek

Ya tam gülümseyecekken yâr,

Olmayacak deyip ardımıza bakmadan yürüyüp gittiysek

Ya tam seslenecekken gönül bize,

Kapadıysak kulaklarımızı

Ya bir başlangıcın arefesindeysek her şey bitti derken

Ya o engelin ardında gül bahçeleri varsa

Ya varsa?

Vazgeçme

Söyle yüreğine az sabretsin

De ki;

Dayan

O kapının ardı bahar,

O kapının ardı umut,

O kapı sevdalara açılacak

O kapı aydınlık yarının kapısı

Tut kolundan açıver

Korkma!

Gökşen Bozkoyunlu / 25.07.2022

Mahkûmiyet

Diyeceğim o ki ;

Kelimelerin yamacında çok susuyoruz. Neden ? Çünkü o kelimeler konuşulmuş ve bir karara varılmış elbirliği ile insanlık nezdinde. O insanlık demiş ki, ‘Doğrusu budur.’

Genel kabul görmüş kavramlar, anlamlar.

Ah o genellemeler, ah o tekdüzelikler. Ah o bizi aynılaştıranlar !

Oysa galat-ı meşhur pek çok kavrama sırtımızı yaslamaktır bizi içten içe kemiren. Düşünce yok, bakış açısı yok. Değerlendirme ve anlamlandırma yok. Nihayetinde de ‘Sorgulama’ yok. Esir bir yaşam aslında bizimki.

Ne demir parmaklıklar ardında yaşar, ne tekerlekli sandalyede ne de âmâ gözlerde mahkûmiyet. Mahkûmiyet, hayal kuramayanların güçlü prangasıdır.

Oysa özgürlük hayal kurmaktan geçer.Yıkmaktır çerçeveleri, kaldırmaktır sınırları. O sınırlar ki, hepimizi aynı düşünce kavanozu içine sıkıştırıp, koca bir yanlıştan hiç çıkmyacak yalandan bir doğru çeşnisi yaratandır.

Sahi, nedir doğru?

Herkes tarafından kabul gören mi? Bize öğretilen mi?

Doğru bilinen nice kavram ve öğreti var yaşamda.

O yüzdendir ki, özgürce ve sınırsızca düşünme kabiliyetidir hayal kurmak. Bu kabiliyet geliştikçe, uçsuz bucaksız tüm sınırlardan bağımsız, sorgulayan, görebilen, anlayabilen ve anlamlandırabilen bir mizaç sunar bize.

O yüzdendir ki, yaşamda başımıza ne glirse gelsin, iyide ve kötüde hepimiz tekiz.her birimizin tecrübeleri başka.Her birimiz özeliz.Doğrularımız başka. Doğrularımız kendimize.

Yaşadıklarımız kendi deneyimlerimizi, deneyimlerimiz kendi dünyamızı oluşturur.Akıl vermek ne haddimize. Burakalım bunları, tutunalım hayallere.

Kurduğumuz o hayallere varmak üzere çıktığımız yolculukta; özgürlük, mutluluk ve huzur birer çiçek gibi onları koklamamızı bekleyen en güzel hediyemiz aslında. Yolculuk, yürüdüğümüz yolu güzelliştmekten geçer.

Tayfun Talipoğlu, Yol Hikâyesi kitabında yüreğimi delip geçiyor. Diyor ki;

“Başındayız biliyorum, sonu da yok bu yolculuğun. Nöbet sırası bizdeymiş gibi geldi bana. Çünkü gördüm ki, en çorak toprakta biten ayrıkotu bile bir şeyler aktarmakta kuşağına. ‘Dane’ vermeden gitmek bize yakışmaz.”

Kendinize hayal armağan edin bugün, kendi doğrunuza varmak için.

Sevgiyle kalın, farkında kalın.

Gökşen Bozkoyunlu

Kaybolmak

Siz de bazen kaybolduğunuzu hisseder misiniz kendi zaman tünelinizde ? 

Gardımın düştüğü kimi zamanlarda hissettiğim tam olarak budur. 

Kayboldum duygusu. 

Peşi sıra gelen, “E peki şimdi ne yapacağım?” sorusu. 

Yalnız hissedersiniz kendinizi baştan ayağa.

O andan itibaren adım aldığınız her sokak, baktığınız her göz, duyduğunuz her ses yabancı.

Her şey ve herkes,  el olur size.  

Dururum ben böyle anlarda. 

Bir süre sadece dururum. 

Sırtımı yaslayabileceğim güvenli bir yer ararım. 

Ama bir deniz kenarı, ama bir orman yolu, ama bir ağacın gövdesi, ama bir bankın kucağı. 

Oturup yaslarım sırtımı beriye. 

Dikerim gözümü alabildiğine en uzağa . 

Ben diyeyim ufuk, siz deyin feza. 

Bakarım görebilmek için,

Bakarım duymak için,

Bakarım dinlemek için

Bakarım anlamak için.

Çünkü bilirim ki o baktığım ufukta kavuşacağım bir ben olur daima. 

Ona vardığım anda başlar yeni hikâyemin girizgâhı. 

Ciğerlerimiz yanmaya devam ederken, yüreğime sıkışan iki kelam.

Günlerdir, bizi yaşamda tutan alanlarımızın nasıl, an be an küle dönüştüğünü, geleceğimizin nasıl yok olduğunu elimiz kolumuz bağlı izliyoruz hep birlikte.

İzlediğim her bir karede içim dışıma çıkana kadar akan gözyaşlarımı dindirmeye çalışıyorum. Sahi, sizde kaldı mı gözyaşı?

Geleceğimiz adına, evlatlarımız adına yapabildiğim yegâne şey, acizâne yaptığım sosyal medya hesaplarımdaki yayınlarla maddi ve manevi destek vererek değer yaratmak ve her birimizin sorumlusu olduğu bu yangın cehenneminden nasıl kurtulacağımızı düşünmek.

Ne anlatmıştım kıssadan hisse hikayede, İnsanı değiştirirseniz, dünya düzelirdi değil mi?

Ne anlatmıştım topladığım çöpleri size tek tek gösterirken , “her şeyi yedik,içtik,becerdik ama biz insan olmayı beceremedik” diye.

Yılmadan, bıkmadan anlatmaya devam.

Çay sevdama turşu sıkamayacak devlet büyüklerim size sesleniyorum !

Bu memleket hâlâ aklı başında, kendine saygı ve sevgi besleyen insanlarla dolu. İnanamayacaksınız ama öyle. Her platformda söylüyorum ya ; sadece 1 insanın kalbine dahi dokunabilmek, sadece 1 insanı dahi birkaç dakikalığına düşündürebilmekti, insan olmak. İnsan olmak, vicdan sahibi olabilmekti.

Seyirlere doyamadığımız, kıyamadığımız doğanın büyülü yeşiline, el birliği ile kıyanlara sesleniyorum !

Bu yangınları çıkaran cehaleti yıllardır ilmek ilmek ören sevgili devlet büyüklerimiz, evet size sesleniyorum !

Yarattığınız eğitimden yoksun, doğanın değil paranın yeşiline muhtaç ve esiri ettiğiniz memleketimin insanı, tam olarak sizin eserinizdir.

Eşi benzeri olmayan kurduğunuz siperli kalelerin içine giren solduğunuz hava da ortak değil mi insanınızla?

İnsan şaşar, beşer. İnsanı mecbur bıraktığınız sürece yönetebilir ve en ağırı da satın bile alabilirsiniz. ve fakat unutmayınız ki havayı, suyu, oksijeni ve atmosferi satın alamazsınız.

Siz benim cebimdeki parayı alabilirsiniz ama yaşam hakkımı elimden asla alamazsınız. Buna izin vermem.

İnsanların çabaları, ağlayan anaların,babaların yürekleri hiç mi vicdanınızı sızlatmıyor. Siz nasıl bir engin vizyonla devlet büyüklüğü yapıyorsunuz bize anlatın lütfen. Bana, bize, vatandaşınıza.

Siz geleceğini çaldığınız tüm evlatlarımıza hesap vermek zorundasınız.

Adalet terazisinin mahkemelerin yüreğinden sökülüp alındığı o günden beri kayan şirazenizin dengesini yine bana,bize,insana,halkınıza,memleketinize sağlamak zorundasınız. Çünkü devlet büyükleri olarak mevcudiyetinizin yegane sebebi bu.

Gerekirse papatya sapını sayacak kadar dahi umudumun olduğu bu yaşamda, nefesimi bir an önce bana geri verin.

Ez cümle;

Aksi, göz göre göre şahit olduğumuz bir cinayetin tam da katili olarak tarihe geçeceksiniz.

Bir vatandaş olarak tüm devlet büyüklerimizi acilen görevlerinin gereğini yapmaya çağırıyorum. Zira iyi vatandaş, sorumlu vatandaş imkanı ölçüsünde gereğinden fazlasını yapıyor.

WordPress.com.

Up ↑

%d blogcu bunu beğendi: